Geboren in Engeland, aan het water, was de band met schepen en havens er vanaf het begin. Als tiener ging hij mee met zijn oom, die een agentschap had. De eerste keren aan boord maakten diepe indruk: de schaal van de schepen, de bedrijvigheid van de haven. In 1990 begon hij zelf in de sector, drie jaar later al als freelancer. “Ik was 22 en wist: voor een baas werken past niet bij mij. Ik wilde mijn eigen koers varen.”

Die koers bracht hem langs hoogte- en dieptepunten. Hij bouwde bedrijven op, verkocht ze, nam risico’s en begon opnieuw. Soms leverde dat onverwacht veel op, soms juist lessen die hij niet had willen missen. Een project dat eruit springt is de dampverwerkingsmachine die hij rond 2010 ontwikkelde. Een revolutionair systeem, ingebouwd in een 40-voets container, waarmee dampen uit binnenvaartschepen konden worden teruggewonnen en schoner verwerkt. “Het werkte, maar nét niet goed genoeg om door alle strenge normen te komen. Te vroeg voor de markt misschien. Maar het was wel het spannendste en leerzaamste traject uit mijn carrière. Als het was geslaagd, was het een gamechanger geweest.”

Naast zijn ondernemerschap zette Graham zich jarenlang in voor ORAM. Zestien jaar was hij bestuurder, waarvan vele als een van de jongste aan tafel. “Ik dacht dat ik veel wist, maar leerde enorm veel van de ervaren bestuurders. ORAM groeide in die periode uit tot een gezonde, brede ondernemersvereniging. Daar ben ik trots op.”

Zijn blik op de toekomst van de haven is helder: die verandert, maar verdwijnt niet. “De bulkstromen nemen af, maar er komt meer ruimte voor halffabrikaten, complexe onderdelen, energieprojecten. De haven blijft een knooppunt waar alles samenkomt. En zolang mensen spullen blijven bestellen, blijven schepen komen.”

Hoe hij zelf herinnerd wil worden? Niet als de grootste, maar als iemand die dienstbaar was. “Ik hoop dat mensen zeggen: hij stond er voor collega’s, klanten en zelfs concullega’s. En ja, misschien ook wel als die eigenwijze Brit die altijd ideeën had en nooit stilzat.”