Wie ben je als mens en waar werk je?
‘Ik ben Harald Kruithof, 53 jaar, bijna 54. Getrouwd met Marije en vader van Sophia. In mijn vrije tijd ben ik vooral te vinden in de boot – ik roei al meer dan veertig jaar – en ik speel saxofoon. Professioneel werk ik als partner bij Mazzi-Inc, waar we organisaties trainen en adviseren op het gebied van interculturele samenwerking en organisatiecultuur. Wat mij drijft is de interactie tussen mensen: hoe taal, gedrag en cultuur elkaar beïnvloeden en hoe je daar als organisatie sterker van kunt worden.’

Waar ben je trots op?
‘Het meest trots ben ik op mijn dochter Sophia. Zij koos heel bewust voor een carrière als singer-songwriter, in plaats van het traditionele pad van studeren. Ze won The Voice, werd daarna keihard teruggeworpen door COVID, maar vond zichzelf opnieuw uit. Nu timmert ze aan de weg in Nederland én de VS. Dat pad is niet gemakkelijk, maar ze doet het met zoveel overtuiging en authenticiteit dat ik alleen maar trots kan zijn. Privé ben ik trots dat ik met coastal rowing in Nederland heb mogen pionieren. Het is een sport die precies paste bij de omstandigheden in Muiden en inmiddels een Olympische discipline is geworden. Dat voelt als een bijzondere bijdrage aan de sport waar ik van hou.’

Wat was een belangrijk leermoment voor jou?
‘Al jong zat ik in besturen. Met de beste intenties en het beste voor ogen probeerde ik dingen in beweging te zetten, maar vaak solistisch. Toen leerde ik: gelijk hebben is niet gelijk krijgen. Succes moet je gegund worden en daarvoor heb je anderen nodig. Dat besef heeft mij gedwongen te leren kijken vanuit het perspectief van de ander. Welke ervaring, welk referentiekader brengt iemand mee? Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik heb geleerd. Het is nu ook de kern van mijn werk: mensen met verschillende achtergronden samenbrengen en zorgen dat die verschillen niet botsen, maar juist vruchtbaar worden.’

Waar kunnen bedrijven en leden voor bij jou terecht?
‘Bij ons kun je terecht voor alle vragen rond interculturele samenwerking en organisatiecultuur. Veel organisaties merken dat verschillen – tussen landen, generaties, genders, opleidingen – onvermijdelijk zijn. Als je die verschillen niet goed managet, leidt dat tot ruis en soms tot verzuim. Maar als je er wél goed mee omgaat, pluk je de vruchten in innovatie en samenwerking. Wij werken met een competentiegerichte aanpak, gebaseerd op kennis, cognitieve en gedragsvaardigheden en attitude. Het vakgebied is multidisciplinair, van sociologie en psychologie tot culturele antropologie. Juist dat maakt het zo boeiend en praktisch toepasbaar.’

Hoe ben je bij ORAM terechtgekomen?
‘Dat is alweer jaren geleden, toen we nog onder de naam Akteos werkten. Ik kwam in contact met Menno en werd meteen geraakt door zijn authenticiteit en openheid. Vanuit persoonlijke sympathie én de inhoudelijke raakvlakken zijn we lid geworden. Bovendien speelt de regio groot-Amsterdam al lang met vraagstukken rondom de arbeidsmarkt en internationale instroom van collega’s. Dat sluit direct aan bij ons werk: zorgen dat mensen zich thuis voelen, dat teams beter samenwerken en dat verschillen benut worden.’

Welke trend(s) zie je?
‘De grootste trend is de toenemende diversiteit in teams. Nederland heeft te maken met een tekort aan gekwalificeerd personeel. Een deel lossen we op met herscholing, maar een ander deel komt van buiten, van buiten het land, of van buiten de vertrouwde kringen. Daarmee nemen de verschillen binnen organisaties toe. Dat brengt uitdagingen met zich mee, maar ook kansen. Als je erin slaagt die verschillen goed te managen, verhoog je innovatievermogen, medewerkersbinding én klanttevredenheid. Doe je dat niet, dan versnelt juist het probleem van verloop en tekort. Mijn overtuiging: cultuur is niet soft of vrijblijvend, maar een directe sleutel tot betere prestaties en resultaten.’